Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Σκέψεις’ Category

Πρόσεξε λίγο αυτό που θα σου πω. Σκέψου ότι όλα όσα μόλις τρία χρόνια πριν θεωρούσαν ή χαρακτήριζαν θεωρίες συνωμοσίας.. Όλα ισχύουν, απλά ήταν λίγο υπερβολικά δοσμένα.

Σκέψου μόλις τρία χρόνια πριν, αν σου έλεγα ότι θα μας κυβερνά ένας τραπεζίτης που δεν θα τον έχει εκλέξει ο λαός, που δεν θα τον στηρίζουν ούτε οι εκπρόσωποι του λαού (γιατί Σαμαράς και Παπανδρέου δεν τον θέλουν, τους επιβλήθηκε), ούτε διά της τεθλασμένης δεν έχει λαϊκό έρεισμα και θα σε κυβερνά μόνο και μόνο επειδή τον επέλεξαν τα μεγάλα συμφέροντα του τόπου και οι τραπεζίτες, πώς θα σου φαινόταν? Δεν θα το έλεγες θεωρία συνωμοσίας, ντάξει, καλά αυτά δεν ισχύουν? Αυτό ζούμε σήμερα, καλημέρα.

Advertisements

Read Full Post »

Cal (ή μήπως να πω Tim?), το ξέρεις, σε λατρεύω. Δεν διευκρίνισες βέβαια τον τρόπο με τον οποίο προχωράς, έτσι έκανα λίγο του κεφαλιού μου.

Read Full Post »

Είμαστε σώματα γεμάτα πληγές.

Αργοπεθαίνουμε
χαμογελώντας ψυχρά στις αναστάσεις.

Μηχανές αριθμητικής.
Προσθέτουμε ανθρώπους
αφαιρούμε ανθρώπους.
Και κάπου ανάμεσα
ρίγη από αγγίγματα
και αδιέξοδες ονειρώξεις.

Τίποτα
πια
δεν με συγκινεί.
ΑΚΟΥΣ;
ΤΙΠΟΤΑ.

Κουράστηκα
να προσθέτω ανθρώπους
να αφαιρώ ανθρώπους.

Κουράστηκα
με την αριθμητική σου
ευφυία.

Σωπαίνει η θλίψη
σωπαίνουν τα δάκρυα.
Το μακελεμένο κουφάρι
που σαπίζει μέσα μου
εκκρίνει ήδη
τοξίνες ρυτιδωμένων παραστάσεων.

Θα κρύψω
τις μέχρι πρότινος
αγαπημένες μου λέξεις
κάτω απ’ το σεντόνι
και θα κοιμηθώ
ήσυχος
μαζί τους
πέφτοντας
σε αδιάκοπη
χειμερία νάρκη
μήπως και γλιτώσω
από τις νάρκες
της ακρωτηριασμένης μου
ύπαρξης.

 

source: http://bit.ly/eut31j

Read Full Post »

Περί της ερωτικής απογοητεύσεως και συνεπακόλουθων δεινών

Διαβάζοντας το παραπάνω κείμενο σε πολλά σημεία νόμιζα ότι διάβαζα τις σκέψεις μου. Θα παραθέσω κάποια αποσπάσματα που με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνο:

 

Δεν ελπίζεις να ξεχάσεις, γιατί ξέρεις πως δεν ξεχνιούνται τέτοια πράγματα, αλλά ξέρεις ότι σε περιμένει μια χαραμάδα στο μέλλον που ό,τι έγινε δεν θα έχει πια σημασία. Και αυτή τη στιγμή την τρέμεις, και την πολεμάς, γιατί δεν θέλεις να φτάσει ποτέ, γιατί ενώ ξέρεις πως πρέπει δεν θέλεις να ξεπεράσεις αυτό που σε πληγώνει, ίσως γιατί αυτό που σε πληγώνει σε ξεπερνάει σε βαθμό σχεδόν υπερφυσικό. Η περίοδος που βιώνεις μια ερωτική απογοήτευση είναι περίοδος στασιμότητας. Δεν μπορείς να κάνεις βήμα ούτε μπρος ούτε πίσω και είσαι εξ ορισμού αδύναμος, αβοήθητος, πεπεισμένος πως τίποτα δεν εξαρτάται από σένα και τίποτα δεν είναι στο χέρι σου. Ανάλογα με την ένταση των συναισθημάτων και την ποιότητα της χυλόπιτας η κατάσταση αυτή μπορεί να διαρκέσει από μερικές εβδομάδες έως χρόνια. Μπορεί να σου γίνει μια ωραιότατη εμμονή και να καταλήξεις να χρειάζεσαι επαγγελματική βοήθεια για να συνέλθεις.

Στις περισσότερες περιπτώσεις, συμπεριλαμβανομένης της δικής μου, η διάγνωση είναι καθαρά και ξάστερα “βλακεία”. Σε απολύτως λογικούς όρους θα έπρεπε να είμαστε σε θέση να δούμε ότι ο άνθρωπος για τον οποίο χτυπιόμαστε σαν φρεσκοψαρεμένα χταπόδια έχει αποδειχθεί εντελώς κατώτερος των περιστάσεων και δεν αξίζει ούτε μια σταγόνα απ’ τους κουβάδες δακρύων που χύνουμε για χάρη του. Κι εκεί πρέπει να τελειώσει το θέμα. Έλα μου όμως που τα καταραμένα συναισθήματα δεν λειτουργούν έτσι…

New age, ουτοπικές προσεγγίσεις του στυλ “βάζω τον εαυτό μου πάνω απ’ όλα”, “βρίσκω τη δύναμη μέσα μου”, “αγαπάω εμένα πρώτα” και τα συναφή δεν ταιριάζουν στην ιδιοσυγκρασία μου, οπότε δεν τα επιχειρώ. Προσπαθώ να απασχοληθώ με χίλιους διαφορετικούς τρόπους, όχι για να μην σκέφτομαι αυτό που με πονάει, αλλά για να μπορώ να σκέφτομαι ΚΑΙ κάτι άλλο ταυτόχρονα.

Ο καθένας στις περιπτώσεις αυτές οφείλει να βρει έναν δικό του τρόπο θεωρητικοποίησης του προβλήματος, και αντιμετώπισής του, και ενώ οι αφηγήσεις και η υποστήριξη των άλλων μπορεί να είναι οπωσδήποτε μια σημαντική βοήθεια, δεν μπορείς με κανέναν τρόπο να βασίσεις τις αντιδράσεις σου σε συμβουλές τρίτων.

Να τονίσω μόνο κάτι. Το ότι οι συμβουλές δεν αποδίδουν πάντα, δεν σημαίνει ότι δεν είναι ευπρόσδεκτες. Και μόνο η επικοινωνία που υπάρχει με κάποια άτομα (ξέρουν αυτά καλά ποια είναι, δεν χρειάζεται να τα αναφέρω πάλι ή να προσθέσω) αποτελεί από μόνη της πηγή δύναμης και συντήρησης. Τα ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Γνωρίζω ότι ώρες ώρες συμπεριφέρομαι όπως ένας ναρκομανής με σύνδρομο στέρησης και γι’ αυτό σας έχω ανάγκη. Αν και ξέρω ότι είναι μάταιο ακόμα, εύχομαι να μην έρθει ξανά μέρα σαν την χθεσινή, ούτε για μένα, ούτε για ομοιοπαθούντες.

Να ξέρατε μόνο πόσο λαχταρώ την μέρα που θα μπορώ ξανά να πω με σιγουριά ότι είμαι καλά…

Read Full Post »

Ευνούχισα τη ψυχή μου

Ευνούχισα τη ψυχή μου
σε μια απελπισία
σε ένα παραλήρημα
σε κάποια πρέπει
σε όλα εκείνα που
με κάνουν μέρα με τη μέρα
να με κόβω κομμάτι, κομμάτι…

Ευνούχισα μια μέρα το εγώ μου
και χωρίς λόγο θέλησα να με πετάξω…

Ευνούχισα μια μέρα τη ψυχή μου
και σου την έφερα να τη γευθείς κι εσύ…

Μα το χειρότερο,
υπάρχουν κάθε μέρα εκείνοι που σε ευνουχίζουν
με τις λέξεις,
με τις πράξεις,
με το ύφος τους,
με τη ματιά τους,
ακόμη και με την ύπαρξή τους,
με κάθε λογής τρόπο.

Σε ευνούχισα μια μέρα ψυχή μου, αλλά βρήκα έναν τρόπο να σου απαλύνω τις πληγές.

Θα γράφω…

Τι κι αν είναι φορές που δε σ ‘αρέσει το ύφος μου, εγώ θα γράφω…
Τι κι αν κάποτε μετανιώσεις για όσα ένιωσες και νιώθεις…
Δε με πειράζει η λογοκρισία σου, ούτε και η δική σου, φίλε ή ξένε που με διαβάζεις…

Read Full Post »

Καθρέφτες

Ο άνθρωπος που έχουμε απέναντί μας είναι ο καθρέφτης της ψυχής μας. Ο κάθε άνθρωπος που συναντάμε, ακόμα και κάποιος που κάθεται ακριβώς απέναντί μας στο λεωφορείο, αυτός που βρίσκεται πίσω από το ταμείο, αυτός που περνάει βιαστικός από δίπλα μας, όλοι είναι ο καθρέφτης της ψυχής μας. Ο κόσμος είναι ένας καθρέφτης και δίνει σε κάθε άνθρωπο την αντανάκλαση του δικού του προσώπου.

Και προκύπτει η απορία:

Αν εγώ είμαι ο καθρέφτης της ψυχής σου, κι εσύ ο καθρέφτης της ψυχής μου, αν καθίσουμε αντικριστά, τι θα δείχνουν οι καθρέφτες;

Ο καθένας θα βλέπει αυτό που θέλει…

Read Full Post »

Σαν σήμερα

…έγραψε στις 15:04, 27-01-10: «Χαίρετε.» Και συνέχιζε σαν μια οποιαδήποτε εξυπηρέτηση ρουτίνας.

Το θυμάσαι; Το θυμάσαι, ξέρω ότι έχεις καλή μνήμη, αλλά έχεις και καλή ικανότητα στο να διαγράφεις τους δείκτες της μνήμης σου, όπως έχουμε πει. Για να είμαι πιο ακριβής, λοιπόν, θα το θυμόσουν αν ήθελες.

Σ’είχα ρωτήσει, γιατί από τους τόσους διάλεξες εμένα; Έτυχε να είμαι στο σωστό μέρος τη λάθος στιγμή. Ευχή και κατάρα μαζί. Είναι στιγμές που εύχομαι να μην είχα τη «φήμη» του Zed όπως τον ήξεραν οι περισσότεροι, αλλά ενός αντιπαθητικού Zed. Ίσως θα σε απέτρεπε και θα ζούσα ακόμα στον κόσμο μου. Ωραία ήταν στον κόσμο μου. Είχε μόλις ξεκινήσει μια πολύ καλή χρονιά για μένα. Πρώτη φορά πήγαιναν τα πράματα τόσο ευχάριστα. Αλήθεια, δεν ήταν αναγκαίο… Ήμουν καλά… Να σ’το ξαναπώ γιατί μάλλον δεν το πρόσεξες: Ήμουν καλά.

Δεν χρειάζεται να θυμηθείς κάτι άλλο. Εξάλλου, στα είχα συγκεντρώσει όλα μαζί, όσα σε έκαναν ευτυχισμένη, όπως είχες κάποτε ισχυριστεί, αλλά φρόντισες να τα απαξιώσεις κι αυτά.

Είναι εντυπωσιακό, αν μη τι άλλο, το πόσο εύκολα το κάνεις αυτό. Σε ζηλεύω! Ναι, ζηλεύω την τέχνη της απαξίωσης που χειρίζεσαι αριστοτεχνικά. Θα ήθελα κι εγώ να απαξιώσω μονομιάς όσα έζησα, όσα είπα, όσα σκεφτόμουν και δεν είπα, για να επιστρέψω επιτέλους στον κόσμο μου. Μα μετά έρχονται οι φωνές στο μυαλό μου και βουίζουν. Και τι δεν λένε για να με αποτρέψουν…

Ντρέπομαι που δεν μπορώ να απελευθερώσω τον εαυτό μου. Γιατί κάθε φορά που νομίζω ότι συνεχίζω τη ζωή μου, κάνω το λάθος να μου θυμίζω ότι δεν είναι έτσι όπως θα την ήθελα. Α, δεν τις μπορώ τις φωνές πάλι. Λένε ότι δεν έρχονται πάντα όλα έτσι όπως τα θέλουμε. Εκνευριστικές φωνές. Πράγματι, έτσι είναι, μα δεν παύουν να είναι εκνευριστικές.
Όση απογοήτευση κι αν βγάλω, όσο θυμό, όση οργή, όση πίκρα, δεν είναι αρκετά για να διώξουν αυτό που έχει θαφτεί βαθιά μέσα μου. Αυτό που ποτέ δεν είχες την πολυτέλεια να νιώσεις εσύ. Και ούτε πρόκειται.

Τουλάχιστον θα έπρεπε να αισθάνεσαι τυχερή που σου προσφέρθηκε αυτό το «δώρο» κι ας μην το αναγνώρισες ή το εκτίμησες ούτε μια φορά. Είναι κάτι που εκ του αποτελέσματος δεν το άξιζες.

Read Full Post »

Older Posts »