Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Εκρήξεις’ Category

H βόμβα μέσα σου

30 τόνοι εύφλεκτα συναισθήματα
6 μεγατόνοι καθημερινών απογοητεύσεων
360 κιλά δακρύων που δεν χύθηκαν από περηφάνια
500 κιλά δακρύων που χύθηκαν για το άδικο
80 τόνοι αξιοπρεπούς άρνησης
21 γραμ. ψυχής φουλαρισμένα με ανθρωπιά
0,1 γραμ. ψυχής δωρισμένα από τον διπλανό σου άγνωστο
1.000 μεγατόνοι συνείδησης
950 κιλά αυταπάρνησης
520 κιλά σιωπής
Χρονόμετρο η απεριόριστη ποσότητα υπομονής
Καλώδια σύνδεσης φτιαγμένα από αναντικατάστατες απουσίες
Πυροκροτητής ο κόσμος έξω σου

Read Full Post »

Echoes from a hollow soul

Επειδή το συγκεκριμένο θέμα με έχει ταλανίσει αρκετά, θέλω να πω κάποια πράματα να το εξαντλήσω, να το κλείσω μια και καλή, τουλάχιστον όσον αφορά την οπτική που το βλέπω. Έχω το κακό συνήθειο να λέω φωναχτά κάποιες σκέψεις όταν με καίνε. Ναι, πολύ θα’θελα αυτές οι σκέψεις να είναι κάτι πιο δημιουργικό, να αφορούν κάποιο θέμα πιο συλλογικό, αλλά αυτό βρίσκεται τώρα στο κεφάλι μου, αυτό γράφω. Όσον αφορά το γιατί το κάνω, μάλλον ως αντίδραση στην σιωπή, την απολυτότητα και την αδιαλλαξία. Μερικές φορές καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς, αλλά κάποιες άλλες φορές, καλύτερα να τα μιλήσεις όλα παρά να σε μασήσουν αυτά. Εξάλλου, χειρότερα δεν μπορούν να γίνουν και ούτε με νοιάζει πλέον. Αν κάποιος αδιαφορεί για θέματα σχέσεων (εδώ που τα λέμε, αυτό είναι και το πιο πιθανό), οι πόρτες της εξόδου βρίσκονται σε πολλά σημεία πάνω στον browser…

Από τη στιγμή που ένας καταλήγει στο ότι θέλει να χωρίσει, έχει νόημα να του λες να το ξανασκεφτεί; Αν υποθέσουμε ότι δεν παίρνει αρκετές στροφές το μυαλό του, κανένα. Αν γνωρίζεις όμως ότι παίρνει, ίσως έχει το να αποτρέψεις κάτι που μπορεί να γίνεται από βιαστικά συμπεράσματα στα οποία κατέληξε και να μην το έχει αντιληφθεί. Ιδίως όταν τα συναισθήματα κλονίζονται για λόγους που δεν είναι και οι πιο σοβαροί (ναι, το να ψυχράνεις επειδή παρερμηνεύεις την στάση του άλλου και όταν σου δικαιολογείται να το κατανοείς και να αποδέχεσαι το σφάλμα σου, εξκιούζ μη, αλλά δεν είναι λόγος διάλυσης σχέσης). Είναι αναμενόμενο να συμβεί κάτι κάποια στιγμή. Αν θέλουμε να υπάρχει ειλικρίνεια και αλήθεια, φυσιολογικά θα έρθουν και κάποιες εντάσεις. Το θέμα είναι να είσαι ώριμος να το χειριστείς και να το αντιμετωπίσεις με σκοπό να τις λύσεις και όχι με συμπεριφορές που τις φουντώνουν, πόσο μάλλον με συμπεριφορές που καλώς ή κακώς βλέπεις ότι πληγώνουν τον άλλον.

Οι ακολουθίες μιας τέτοιας κατάστασης (μούτρα, μονόπλευρες τοποθετήσεις και πάγωμα από την μια μεριά και ηλίθιες παρακλήσεις από την άλλη σε βαθμό να σπάνε τα νεύρα και να σε ρίχνουν στα μάτια του άλλου -ω ναι, εγώ είμαι η άλλη πλευρά!) δεν οδηγούν πουθενά. Ή μάλλον οδηγούν στο χειρότερο. Μόνο ώριμη συζήτηση λύνει τα προβλήματα που προκύπτουν. Αρκεί φυσικά να δεχτούν κι οι δύο να υποχωρήσουν. Όσο ο ένας αρνείται να υποχωρήσει και να συζητήσει και βάζει την σχέση στο ψυγείο μέχρι να κρίνει μόνος του τι είναι σωστό, δύο πράγματα συμβαίνουν. Ή τσαντίζεται κι ο άλλος και αδιαφορεί πλήρως (δεν ακούγεται και τόσο καλό, ε;) ή αισθάνεται όλο και πιο άσχημα με αυτήν την στάση και δρα όλο και πιο αψυχολόγητα. Κοινώς, καταρρέει, ωθούμενος από την αδιάλλακτη στάση του πρώτου ή αυθυποβαλλόμενος από τα συναισθήματα του που παραμένουν έντονα, όπως το πάρει κανείς.

Στα δύσκολα φαίνεται ο άλλος. Αν μπορεί να ακούσει το στραβό σου, το παράπονό σου, την παραξενιά σου. Εκεί θα φανεί αν όντως ενδιαφέρεται για την σχέση. Εάν στην πρώτη ουσιαστική διαφωνία κλονίζεται ό,τι έχει ισχυριστεί πως νιώθει για σένα, τότε είναι μόνο για τα εύκολα και τα λίγα. Δεν είναι ο άνθρωπος που θα βρίσκεται για τα πάντα εκεί να σε στηρίξει (και να τον στηρίξεις φυσικά), οπότε άσ’το καλύτερα. Κατανόηση χρειάζεται, έστω και αργά. Χωρίς κατανόηση, δεν έχει ουσία.

Άνθρωποι είμαστε, λάθη κάνουμε. Αν είναι στο πρώτο λάθος να μας παίρνουν το κεφάλι και να λένε «Με πιέζεις, άλλαξαν όσα νιώθω και εν τέλει χωρίζουμε», τότε αυτά δεν είναι ώριμα φαινόμενα, αλλά ανωριμότητες.

Όπως ναι, ανωριμότητα είναι και το να μην μπορείς να ελέγξεις τον εαυτό σου, να αισθάνεσαι χάλια, να εκβιάζεις συναισθηματικά περιγράφοντας την άσχημη φάση στην οποία όντως σε έχει ωθήσει όλο αυτό (μα, ναι! κι εδώ για μένα λέω) και να παρακαλάς σε ηλίθιο βαθμό να «συγχωρέσει» το λάθος σου και να δεχτεί να μιλήσει επί του θέματος κάποιος που με το παραμικρό θέτει την σχέση υπό αμφισβήτηση. Κανονικά εκεί δίνεις εσύ ένα τέλος όταν παρατηρείς αντιδράσεις παιδιών δημοτικού, αλλά υπάρχει και το γαμώτο που σε αποτρέπει και κυρίως κάτι άλλο που λέγεται «συναίσθημα» και το να ξέρεις να μην απορρίπτεις επειδή εμφανίζει μια συμπεριφορά που δεν βοηθά. Πόσο δε μάλλον όταν αρνείται πεισματικά να αναλάβει και την παραμικρή ευθύνη και να παραδεχθεί έστω και ένα λάθος του. Συνέπεια του υπέρμετρου εγωισμού, που παραδέχεται ότι τον κατέχει.

Κι όχι μόνο αυτό, αλλά έντεχνα προσπαθεί να ρίξει όλο το βάρος των ευθυνών σε εσένα. Κι όσο δημιουργούνται ενοχικές καταστάσεις μέσα σου -γιατί ως γνήσιος «βλάκας» τολμάς να κάνεις και την αυτοκριτική σου κι έχεις ένα θάρρος να αναλάβεις το κόστος των ευθυνών σου-, τόσο περισσότερο αρνείται να δεχθεί έστω και μία αλήθεια ο εγωιστής και βρίσκει έδαφος στο να σε μειώσει και να σε πείσει ότι παριστάνεις το θύμα και τον ριγμένο. Κι αν έχει το θράσος να σου πει ότι διαστρεβλώνεις τα πράματα, θα τον πιστέψεις πιο εύκολα, αφού ήδη έχεις ενοχές κι εκείνος κάνει ό,τι μπορεί για να αποφύγει τις δικές του. Δίνοντας υπερεκτιμημένη αξία σε κάποιον με το να του ζητάς την προσοχή και να ασχολείσαι μαζί του, προσπαθώντας να του δείξεις πού σφάλει κι αυτός, τόσο γιγαντώνονται όλα αυτά μέσα του.  Τρόπος άμυνας και αυτοεπιβεβαίωσης.

Αυτά όσον αφορά πριν το τέλος.

Σχετικά με το μετά: Οι απόψεις σαφώς και διαφέρουν. Άλλοι προτιμούν να κρατήσουν φιλική επαφή, άλλοι να κόψουν τελείως για να το ξεπεράσουν, αφού θα πληγώνονται διαφορετικά. Προσωπικά δεν ανήκω καθαρά σε κάποια από τις δύο, ίσως περισσότερο στην δεύτερη, αλλά μου είναι αδιανόητο να ξεκόψω τελείως και κυρίως άμεσα από ένα άτομο που ήταν πρώτο στις προτεραιότητες μου. Θεωρώ λάθος το να σε καίει μέσα σου το τι κάνει και πώς είναι τώρα ο άλλος και να μην ρωτάς και καλά για να μην πληγώνεις τον εαυτό σου περισσότερο. Το να σου πει  μια καλημέρα από μόνος του ή να απαντήσει στο αν είναι καλά μια φορά στο τόσο, ιδίως όταν δεν σε βλέπει συναισθηματικά όπως πριν, σαφώς δεν σου δίνει φρούδες ελπίδες για κάτι που είναι ήδη τελειωμένο από την πλευρά του, αλλά δείχνει ότι κάποτε υπήρξε κάτι που είχε αξία στις ζωές των δύο και υπάρχει ακόμα σεβασμός προς τον άλλο κι ας μην είστε μαζί. Δεν είναι διατήρηση φιλικών σχέσεων, αλλά διατήρηση σεβασμού. Εκτός κι αν κάποιος εκ των δύο ζητήσει να κοπεί κάθε επαφή για τον λόγο που προανέφερα.

Μικρή σημασία έχουν πλέον οι λεπτομέρειες, σημασία έχουν τα αποτελέσματα. Αυτά μένουν, αυτά διαμορφώνουν τους ανθρώπους. Αλλά αν θες να αποφύγεις λάθη του παρελθόντος, τότε τις λεπτομέρειες δεν τις παραλείπεις.

Γράφω τα παραπάνω σε μια προσπάθειά μου να καταλάβω ότι δεν αξίζει να χαλάμε την ψυχολογία μας για ανθρώπους (και όχι «ανθρώπους», όπως άνετα σε χαρακτηρίζουν κάποιοι) που σε υποτιμούν και σε πλήττουν, συνειδητά και χωρίς ενδοιασμούς και παραμένουν εγκάθετοι στο να αναγνωρίσουν τα σφάλματά τους, ανακαλώντας τόσο εύκολα όσα έχουν ισχυριστεί ότι νιώθουν και αποποιούμενα πάσα ευθύνη.

Το πώς αντιμετωπίζεις τέτοια αναισθησία, ακόμα το ψάχνω. Αλλά όταν έχεις τόσα άτομα να ενδιαφέρονται για σένα και να σε στηρίζουν ανά πάσα στιγμή, δεν μπορείς παρά να νιώθεις σίγουρος για την συνέχεια.

Μόλις μου τελείωσε το «δηλητήριο». Δεν μπορώ να «διαστρεβλώσω» περισσότερο τα πράματα για να παραστήσω πιο πετυχημένα το «θύμα». Κι όσοι ενοχλούνται, ξέρουν: ξύδι.

Αν κάποιος έχει διάθεση να σχολιάσει, ας σχολιάσει γενικά και όχι ειδικά.

Read Full Post »