Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Φεβρουαρίου 2011

Είμαστε σώματα γεμάτα πληγές.

Αργοπεθαίνουμε
χαμογελώντας ψυχρά στις αναστάσεις.

Μηχανές αριθμητικής.
Προσθέτουμε ανθρώπους
αφαιρούμε ανθρώπους.
Και κάπου ανάμεσα
ρίγη από αγγίγματα
και αδιέξοδες ονειρώξεις.

Τίποτα
πια
δεν με συγκινεί.
ΑΚΟΥΣ;
ΤΙΠΟΤΑ.

Κουράστηκα
να προσθέτω ανθρώπους
να αφαιρώ ανθρώπους.

Κουράστηκα
με την αριθμητική σου
ευφυία.

Σωπαίνει η θλίψη
σωπαίνουν τα δάκρυα.
Το μακελεμένο κουφάρι
που σαπίζει μέσα μου
εκκρίνει ήδη
τοξίνες ρυτιδωμένων παραστάσεων.

Θα κρύψω
τις μέχρι πρότινος
αγαπημένες μου λέξεις
κάτω απ’ το σεντόνι
και θα κοιμηθώ
ήσυχος
μαζί τους
πέφτοντας
σε αδιάκοπη
χειμερία νάρκη
μήπως και γλιτώσω
από τις νάρκες
της ακρωτηριασμένης μου
ύπαρξης.

 

source: http://bit.ly/eut31j

Read Full Post »

Ένας άνθρωπος σ’ όλη του τη ζωή έψαχνε την Αλήθεια και δεν μπορούσε να τη βρει. Πέρασε σχεδόν απ’ όλες τις χώρες του κόσμου, βρέθηκε στις χώρες του Βορρά, στις χώρες του Νότου αλλά και της Δύσης, όμως χωρίς αποτέλεσμα. Κάποια φορά που βρέθηκε σε μια μικρή χώρα της Ανατολής, ένοιωσε κουρασμένος και απελπισμένος και κάθισε κοντά στην είσοδο μιας σπηλιάς. Ξαφνικά, από το εσωτερικό της σπηλιάς ακούστηκε κάποιος θόρυβος σαν γρύλισμα. Ο άνθρωπος σηκώθηκε και πλησίασε την είσοδο με ένα ξίφος στο χέρι. Ξεχώρισε μια σκοτεινή μορφή που του φάνηκε ότι ανήκε σε γυναίκα.
Μπήκε στη σπηλιά όπου βασίλευε μία φοβερή δυσοσμία. Όταν τα μάτια του συνήθισαν στο σκοτάδι, είδε πράγματι μια γυναίκα, γριά και αποκρουστική, ρυτιδιασμένη, τριχωτή και βρωμερή. Εκείνη, σήκωσε προς το μέρος του τα θολά μάτια της και τον ρώτησε, τι θέλει.
Αναζητώ την Αλήθεια, απάντησε εκείνος.

Τη βρήκες, του είπε η γριά.

Εσύ είσαι η Αλήθεια;

Ναι, απάντησε η γριά.

Και πώς μπορώ να είμαι σίγουρος;

Εκείνη του έδωσε αποδείξεις. Ήξερε τα πάντα για αυτόν, το όνομά του, την ηλικία του και τις περιπέτειες του. Ο άνθρωπος έμεινε αποσβολωμένος και απογοητευμένος, ρώτησε με αμηχανία:

Μα είσαι τόσο άσχημη! Ποτέ δεν είχα συναντήσει τίποτα πιο τρομερό από ‘σένα. Όμως όλοι θέλουν να σε γνωρίσουν! Θα με ρωτήσουν! Πρέπει να τους πω κάτι! Τι να τους πω;

Πες τους ψέματα, είπε η Αλήθεια, πες τους ότι είμαι νέα και ωραία, και όλοι θα σε πιστέψουν.

Εξαιρετικά αφιερωμένο…

Behold the skies, they’re full of lies… in disguise…

Read Full Post »

Under a Violet Moon

 

Under a Violet Moon
Dancing to the feel of the drum
Leave this world behind
We’ll have a drink and toast to ourselves
Under a Violet Moon
Tudor Rose with her hair in curls
Will make you turn and stare
Try to steal a kiss at the bridge
Under a Violet Moon
Raise your hats and your glasses too
We will dance the whole night through
We’re going back to a time we knew
Under a Violet Moon
Cheers to the Knights and days of old
the beggars and the thieves
living in an enchanted wood
Under a Violet Moon
Fortuneteller what do you see
Future in a card
Share your secrets, tell them to me
Under a Violet Moon
Close your eyes and lose yourself
In a medieval mood
Taste the treasures and sing the tunes
Under a Violet Moon
Tis my delight on a shiny night
The season of the year
To keep the lanterns burning bright
Under a Violet Moon

 

Read Full Post »

Περί της ερωτικής απογοητεύσεως και συνεπακόλουθων δεινών

Διαβάζοντας το παραπάνω κείμενο σε πολλά σημεία νόμιζα ότι διάβαζα τις σκέψεις μου. Θα παραθέσω κάποια αποσπάσματα που με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνο:

 

Δεν ελπίζεις να ξεχάσεις, γιατί ξέρεις πως δεν ξεχνιούνται τέτοια πράγματα, αλλά ξέρεις ότι σε περιμένει μια χαραμάδα στο μέλλον που ό,τι έγινε δεν θα έχει πια σημασία. Και αυτή τη στιγμή την τρέμεις, και την πολεμάς, γιατί δεν θέλεις να φτάσει ποτέ, γιατί ενώ ξέρεις πως πρέπει δεν θέλεις να ξεπεράσεις αυτό που σε πληγώνει, ίσως γιατί αυτό που σε πληγώνει σε ξεπερνάει σε βαθμό σχεδόν υπερφυσικό. Η περίοδος που βιώνεις μια ερωτική απογοήτευση είναι περίοδος στασιμότητας. Δεν μπορείς να κάνεις βήμα ούτε μπρος ούτε πίσω και είσαι εξ ορισμού αδύναμος, αβοήθητος, πεπεισμένος πως τίποτα δεν εξαρτάται από σένα και τίποτα δεν είναι στο χέρι σου. Ανάλογα με την ένταση των συναισθημάτων και την ποιότητα της χυλόπιτας η κατάσταση αυτή μπορεί να διαρκέσει από μερικές εβδομάδες έως χρόνια. Μπορεί να σου γίνει μια ωραιότατη εμμονή και να καταλήξεις να χρειάζεσαι επαγγελματική βοήθεια για να συνέλθεις.

Στις περισσότερες περιπτώσεις, συμπεριλαμβανομένης της δικής μου, η διάγνωση είναι καθαρά και ξάστερα “βλακεία”. Σε απολύτως λογικούς όρους θα έπρεπε να είμαστε σε θέση να δούμε ότι ο άνθρωπος για τον οποίο χτυπιόμαστε σαν φρεσκοψαρεμένα χταπόδια έχει αποδειχθεί εντελώς κατώτερος των περιστάσεων και δεν αξίζει ούτε μια σταγόνα απ’ τους κουβάδες δακρύων που χύνουμε για χάρη του. Κι εκεί πρέπει να τελειώσει το θέμα. Έλα μου όμως που τα καταραμένα συναισθήματα δεν λειτουργούν έτσι…

New age, ουτοπικές προσεγγίσεις του στυλ “βάζω τον εαυτό μου πάνω απ’ όλα”, “βρίσκω τη δύναμη μέσα μου”, “αγαπάω εμένα πρώτα” και τα συναφή δεν ταιριάζουν στην ιδιοσυγκρασία μου, οπότε δεν τα επιχειρώ. Προσπαθώ να απασχοληθώ με χίλιους διαφορετικούς τρόπους, όχι για να μην σκέφτομαι αυτό που με πονάει, αλλά για να μπορώ να σκέφτομαι ΚΑΙ κάτι άλλο ταυτόχρονα.

Ο καθένας στις περιπτώσεις αυτές οφείλει να βρει έναν δικό του τρόπο θεωρητικοποίησης του προβλήματος, και αντιμετώπισής του, και ενώ οι αφηγήσεις και η υποστήριξη των άλλων μπορεί να είναι οπωσδήποτε μια σημαντική βοήθεια, δεν μπορείς με κανέναν τρόπο να βασίσεις τις αντιδράσεις σου σε συμβουλές τρίτων.

Να τονίσω μόνο κάτι. Το ότι οι συμβουλές δεν αποδίδουν πάντα, δεν σημαίνει ότι δεν είναι ευπρόσδεκτες. Και μόνο η επικοινωνία που υπάρχει με κάποια άτομα (ξέρουν αυτά καλά ποια είναι, δεν χρειάζεται να τα αναφέρω πάλι ή να προσθέσω) αποτελεί από μόνη της πηγή δύναμης και συντήρησης. Τα ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Γνωρίζω ότι ώρες ώρες συμπεριφέρομαι όπως ένας ναρκομανής με σύνδρομο στέρησης και γι’ αυτό σας έχω ανάγκη. Αν και ξέρω ότι είναι μάταιο ακόμα, εύχομαι να μην έρθει ξανά μέρα σαν την χθεσινή, ούτε για μένα, ούτε για ομοιοπαθούντες.

Να ξέρατε μόνο πόσο λαχταρώ την μέρα που θα μπορώ ξανά να πω με σιγουριά ότι είμαι καλά…

Read Full Post »

Ευνούχισα τη ψυχή μου

Ευνούχισα τη ψυχή μου
σε μια απελπισία
σε ένα παραλήρημα
σε κάποια πρέπει
σε όλα εκείνα που
με κάνουν μέρα με τη μέρα
να με κόβω κομμάτι, κομμάτι…

Ευνούχισα μια μέρα το εγώ μου
και χωρίς λόγο θέλησα να με πετάξω…

Ευνούχισα μια μέρα τη ψυχή μου
και σου την έφερα να τη γευθείς κι εσύ…

Μα το χειρότερο,
υπάρχουν κάθε μέρα εκείνοι που σε ευνουχίζουν
με τις λέξεις,
με τις πράξεις,
με το ύφος τους,
με τη ματιά τους,
ακόμη και με την ύπαρξή τους,
με κάθε λογής τρόπο.

Σε ευνούχισα μια μέρα ψυχή μου, αλλά βρήκα έναν τρόπο να σου απαλύνω τις πληγές.

Θα γράφω…

Τι κι αν είναι φορές που δε σ ‘αρέσει το ύφος μου, εγώ θα γράφω…
Τι κι αν κάποτε μετανιώσεις για όσα ένιωσες και νιώθεις…
Δε με πειράζει η λογοκρισία σου, ούτε και η δική σου, φίλε ή ξένε που με διαβάζεις…

Read Full Post »

Καθρέφτες

Ο άνθρωπος που έχουμε απέναντί μας είναι ο καθρέφτης της ψυχής μας. Ο κάθε άνθρωπος που συναντάμε, ακόμα και κάποιος που κάθεται ακριβώς απέναντί μας στο λεωφορείο, αυτός που βρίσκεται πίσω από το ταμείο, αυτός που περνάει βιαστικός από δίπλα μας, όλοι είναι ο καθρέφτης της ψυχής μας. Ο κόσμος είναι ένας καθρέφτης και δίνει σε κάθε άνθρωπο την αντανάκλαση του δικού του προσώπου.

Και προκύπτει η απορία:

Αν εγώ είμαι ο καθρέφτης της ψυχής σου, κι εσύ ο καθρέφτης της ψυχής μου, αν καθίσουμε αντικριστά, τι θα δείχνουν οι καθρέφτες;

Ο καθένας θα βλέπει αυτό που θέλει…

Read Full Post »